Bulimia jest jedną z chorób kwalifikujących się do zaburzeń odzywiania. W bulimii podobnie jak w anoreksji mamy do czynienia z postrzeganiem własnej wartości przez pryzmat wagi i sylwetki. Pacjent nie zwraca uwagi na inne wymiary swojej osoby, jak osiągnięcia, osobowość, talenty itd. Liczy się jedynie figura.

Kolejnym czynnikiem, podtrzymującym chorobę, ale także i wywołującym jest niepokój o figurę i przytycie.  Bardzo często w skutek anoreksji pojawiają się napady bulimiczce. Po prostu tak rygorystyczna dieta powoduje, że organizm nie może wytrzymać tego niedoboru energii i w końcu wręcz „rzuca” się na jedzenie. Następnie pojawia się olbrzymie poczucie winy i wyrzuty sumienia, więc Pacjentka „pozbywa się” tego, co zjadła.

Objawy bulimii

1.    Powtarzające się epizody objadania się, które charakteryzują się:

• Jedzeniem w danym czasie (np. w ciągu jakichkolwiek dwóch godzin) ilości jedzenia zdecydowanie większej niż większość ludzi w podobnym czasie i okolicznościach

• Poczuciem braku kontroli nad jedzeniem w trakcie tego epizodu (np. poczucie, że nie można przestać jeść ani kontrolować tego, co się je)

2.    Powtarzające się nieodpowiednie zachowania, by zapobiec przybraniu na wadze, takie jak wywoływanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających, moczopędnych, lewatywy, post czy nadmierne ćwiczenia fizyczne

3.    Objadanie się i nieodpowiednie zachowania kompensacyjne (wymioty itd.) zdarzają się średnio 2 razy w tygodniu w ciągu trzech miesięcy

4.    Samoocena jest przesadnie uzależniona od figury i wagi

5.    Zaburzenie nie pojawia się wyłącznie podczas epizodów anoreksji

Bulimia - Terapia

Opiera się w głównej mierze na wyjaśnieniu mechanizmu jej podtrzymywania, a głównym celem jest nie tylko zmiana zaburzonych zwyczajów odżywiania się, ale tez skrajnego niepokoju o figurę i wagę. Ponadto psychoterapia odnosi się do perfekcjonizmu i negatywnej samooceny. Psychoterapia podzielona jest na trzy etapy. W pierwszym etapie główny nacisk kładzie się na zrozumienie podtrzymywania bulimii i opanowania napadów objadania się. W drugim etapie podejmuje się dalsze próby ustanowienia zdrowych zwyczajów żywieniowych oraz koncentruje się na zmianie myślenia dotyczącego własnej osoby, edukacji, pracy z lękiem odnośnie wagi i figury. W trzecim etapie zapobiega się nawrotom choroby.

Skuteczność psychoterapii bulimii

Dostępne dane wskazują, że zmiany są zdecydowane. 63% osób poddanych psychoterapii poznawczo – behawioralnej nie miało zaburzeń odżywiania, a większość funkcjonuje bardzo dobrze (Fairburn i in.1995). Równie dobre wyniki, co psychoterapia poznawczo – behawioralna przynosi terapia interpersonalna (Wilson, 1996).